Dwudziestolecie międzywojenne
Nauka to pasja
Poczytaj
Szybka powtórka – zapoznaj się z najważniejszymi zagadnieniami, powtarzaj z nami przed maturą
1918 r. - 1939 r.
Dwudziestolecie międzywojenne
A wiosną niechaj wiosnę, nie Polskę zobaczę
Lechoń
Dwudziestolecie międzywojenne (zwane także międzywojniem) to epoka w historii i kulturze, obejmująca okres niespełna 21 lat pomiędzy zakończeniem I wojny światowej a wybuchem II wojny światowej.
W polskim kontekście historycznym okres ten tożsamy jest z istnieniem II Rzeczypospolitej – suwerennego państwa odrodzonego po 123 latach zaborów. Epoka ta charakteryzowała się:
- Ogromnym optymizmem i dynamizmem: Początkowa radość z odzyskanej wolności zaowocowała rozwojem nowej kultury masowej, upowszechnieniem radia, kina oraz nowoczesnych form rozrywki.
- Różnorodnością prądów artystycznych: w literaturze i sztuce dominowały liczne ugrupowania (np. Skamander) oraz awangardowe nurty, takie jak futuryzm, surrealizm czy ekspresjonizm.
- Niepokojami społecznymi i politycznymi: czas ten naznaczony był wielkim kryzysem ekonomicznym lat 30., narastaniem totalitaryzmów w Europie oraz wewnętrznymi sporami politycznymi (np. przewrót majowy w 1926 r.).
Do najważniejszych twórców polskiej literatury tego okresu należą m.in. Stefan Żeromski, Zofia Nałkowska, Witold Gombrowicz, Bruno Schulz oraz Bolesław Leśmian i Julian Tuwim.
Najważniejsze zagadnienia
1. Sytuacja polityczna i gospodarcza kraju
- Odzyskanie niepodległości w 1918 roku i konieczność zjednoczenia ziem z trzech różnych zaborów.
- System polityczny ewoluował od demokracji parlamentarnej do rządów sanacji po przewrocie majowym w 1926 roku.
- Gospodarka oparta głównie na rolnictwie (ok. 75% ludności żyło na wsi), borykająca się z zacofaniem i zniszczeniami wojennymi.
- Kluczowe inwestycje modernizacyjne: budowa portu w Gdyni oraz Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP).
- Przejście od powojennego optymizmu do głębokiego kryzysu gospodarczego lat 30.
2. Główne założenia artystyczne i literackie
- Zerwanie z tradycją romantyczną i młodopolską na rzecz nowoczesności i witalizmu.
- Literatura miała pełnić funkcję poznawczą, społeczną i psychologiczną, a nie tylko narodowowyzwoleńczą.
- Różnorodność nurtów: od optymistycznej poezji codzienności (Skamander) po radykalną awangardę i katastrofizm.
- Wykorzystanie języka potocznego, oniryzmu (poetyki snu), groteski oraz deformacji rzeczywistości
3. Najważniejsze teksty i autorzy
- Stefan Żeromski – Przedwiośnie (rozrachunek z wizją wolnej Polski).
- Zofia Nałkowska – Granica (powieść psychologiczna i społeczna).
- Bruno Schulz – Sklepy cynamonowe (nurt oniryczny i wizyjny).
- Witold Gombrowicz – Ferdydurke (analiza formy i niedojrzałości).
- Julian Tuwim, Bolesław Leśmian – czołowi poeci okresu.
- Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) – Nienasycenie, Szewcy (katastrofizm i nowa forma dramatu).
4. Nowoczesne koncepcje w sztuce
- Abstrakcjonizm – odrzucenie naśladowania natury na rzecz kompozycji linii i barw.
- Formizm – polska odmiana awangardy łącząca kubizm, ekspresjonizm i futuryzm.
- Art déco – nowoczesny styl dekoracyjny łączący elegancję z geometryczną prostotą, widoczny w architekturze i rzemiośle.
- Modernizm i funkcjonalizm – nacisk na użyteczność budynków i prostotę formy.
- Czysta Forma – teoria Witkacego zakładająca, że sztuka powinna wywoływać przeżycie metafizyczne poprzez samą strukturę dzieła.
5. Filozoficzne źródła epoki
- Intuicjonizm Henriego Bergsona – teoria zakładająca, że rzeczywistość można poznać jedynie dzięki intuicji, a nie rozumowi; życie to nieustanny pęd życiowy (élan vital) i zmiana.
- Fenomenologia Edmunda Husserla – skupienie na opisie czystej świadomości i badaniu istoty rzeczy poprzez odrzucenie założeń wstępnych.
- Psychoanaliza Zygmunta Freuda – miała ogromny wpływ na literaturę poprzez odkrycie sfery podświadomości, popędów (libido) i analizę snów, co zmieniło sposób kreowania bohaterów literackich.
- Egzystencjalizm (wczesna faza) – nurt analizujący sytuację jednostki w świecie, poczucie wyobcowania oraz odpowiedzialność za własne wybory w obliczu nicości.
- Behawioryzm – w psychologii i literaturze skupienie wyłącznie na zewnętrznych, obserwowalnych zachowaniach człowieka zamiast na jego przeżyciach wewnętrznych.
- Katastrofizm – przekonanie o nieuchronnym upadku cywilizacji europejskiej, kryzysie wartości i nadchodzącej zagładzie, napędzane doświadczeniem I wojny światowej.